Polecamy książkę

zmierzch tudorow

Sephora Trend Report

sephora

Kalendarium

January 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
31 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3

Jeździectwo, czyli sporty konne

Jeździectwo to pojęcie uznające wszystkie rodzaje sportów konnych łącznie z powożeniem.

Jeździectwo na pierwszy rzut oka wydawać się może ciekawą i świetną zabawą, jednak w gruncie rzeczy to bardzo wyczerpująca i wymagająca bardzo dużych umiejętności dyscyplina. Do płynnego i zgrabnego poruszania się na koniu wymagane jest opanowanie perfekcyjnej równowagi. Zarówno przez jeźdźców jak i konie. Bardzo ważne jest, by człowiek podążał za wszelkimi znakami płynącymi od zwierzęcia tak, by mogli utrzymać równowagę i nie wybić się nawzajem z rytmu. Jeśli jeźdźcy nie będą potrafili dotrzymać tępa swym koniom, lub nie będą umieli rozpoznać tego, co koń poprzez swoje zachowanie im przekazuje, wówczas nigdy nie opanują jeździectwa w zadawalającym stopniu. Jeździectwo i konie dostarczają wielu emocji, ale też satysfakcji - może być pięknym przykładem przyjaźni człowieka ze zwierzęciem.

Historia jeździectwa:

Praźródłem sportu konnego w Polsce, tak jak i na całym świecie, były musztra i ćwiczenia wojenne kawalerii.
Jazda polska uważana była do XVIII wieku za najlepszą w Europie. Na sposobach walki i jazdy dawnej kawalerii polskiej wzorowały się kawalerie innych narodów.
W epoce, w której cała Europa zachwycała się szkołą "maneżową", w Polsce szeroko uprawiano jazdę w terenie. Jazda maneżowa bowiem nie odpowiadała charakterowi, usposobieniu i upodobaniom Polaków.

W XVIII i XIX wieku, kiedy jeźdźcy innych państw swobodnie rozwijali u siebie sport konny i sukcesy zapisywali na swój rachunek, jeźdźcy polscy pozbawieni byli możliwości wykazania swoich umiejętności, a jeśli i osiągali sukcesy - zapisywane one były na karty tego czy innego zaborcy; jako przykład niech posłużą sukcesy: Tadeusza Dachowskiego, Bronisława Peretiatkowicza, Karola Rómmla i innych jeźdźców.

Po odzyskaniu niepodległości po pierwszej wojnie światowej jeździectwo nasze zaczęło się rozwijać dynamicznie. Tworzyła się baza dla sportu konnego, armia polska bowiem dysponowała dużą liczbą pułków kawalerii z wyszkolonymi instruktorami w dawnych armiach zaborców. Wśród nich, w szeregach naszej kawalerii, znalazła się duża ilość jeźdźców wysokiej klasy. Z armii austriackiej przybyli oficerowie - uczniowie słynnego instytutu sztuki jeździeckiej w Wiedniu : Adamowicz, Gieszkowski, Kossak, Potem, Brabec, Bzowski i inni, a z rosyjskiej: Sergiusz Zahorski, Leon Kon, Karol Rómmel i inni.

Budowę zrębów współczesnego polskiego sportu konnego rozpoczęto w pułkach kawalerii. Powstały szkoły jeździeckie dla kadr kawalerii w Przemyślu, Tarnowie, Warszawie i w Starej Wsi pod Warszawą. W szkołach tych, oprócz wyszkolenia wojskowego, wprowadzono szkolenie jazdy sportowej.

W jesieni 1920 r. powstaje w Grudziądzu Obóz Szkolenia Kawalerii, który później zostaje zreorganizowany na Centrum Wyszkolenia Kawalerii.
Trzon jeźdźców sportowych tego okresu stanowili oficerowie kawalerii oraz część oficerów artylerii.   Jeźdźcy cywilni i amazonki, których było stosunkowo niewiele - ukazali się po raz pierwszy na naszej arenie jeździeckiej dopiero po 1927 r.

Rozwój polskiego jeździectwa zahamował na długie lata wybuch II wojny światowej i okupacja kraju.
Po wojnie odbudowę rozpoczęto, na razie w skromnej skali, już w roku 1946. W zniszczonym wojną i okupacją kraju start był jednak bardzo ciężki. Bazą jeździectwa stały się stadniny i stada ogierów, kawaleria bowiem przestała istnieć. Po kilku latach zaczęły powstawać kluby i sekcje jeździeckie przy różnych organizacjach sportowych.

Obecnie jeździectwo polskie rozwija się coraz pomyślniej, a sekcje i kluby jeździeckie są zrzeszone w Polskim Związku Jeździeckim.

Sporty konne


Rajdy długodystansowe

Głównym założeniem tej dyscypliny jest sprawdzenie wytrzymałości koni na długich trasach liczących od 40 do 160 km. Dystans zostaje podzielona na mniejsze odcinki (pętle), pomiędzy którymi koń przechodzi szczegółowe badania weterynaryjne (wysokość tętna, odwodnienie, wypełnienie naczyń, perystaltyka jelit, ruch). Tylko pozytywne przejście przez tzw. bramkę weterynaryjną umożliwia dalsze uczestnictwo w zawodach (ostrożność ta eliminuje ryzyko zbytniego nadwyrężenia zdrowia konia). Pomiędzy poszczególnymi odcinkami zawodnicy mają prawo do krótkiej przerwy (ok. 30 min). Badanie i przerwa nie są wliczane do ogólnego czasu pokonywania trasy. Istotny jest tylko okres, który koń i jeździec spędzają w ruchu, oczywiście regulowane jest to szczegółowymi przepisami (koń, który ma zbyt wysokie tętno nie zostanie dopuszczony do badania weterynaryjnego, a tym samym nie ukończy wyścigu).

Endurance oparte jest przede wszystkim na strategii właściwego wytrenowania i przygotowania konia do niekiedy bardzo ciężkiej trasy, liczy się tu zarówno perfekcyjna umiejętność jazdy konnej, jak i zdolność właściwego rozplanowania tempa na całym dystansie.

Istotnym elementem tej dyscypliny jest również współpraca, nie tylko pomiędzy koniem i jeźdźcem, ale również między zawodnikiem, a pomagającą mu grupą ludzi (z reguły trzy osoby – tzw. luzacy), którzy poją, karmią, czyszczą i siodłają konia. Serwisowanie stanowi istotny element wyścigu, umożliwiający i ułatwiający sprawne zakończenie go.

Długie dystanse (2x80 i 2x100)  rozkładane są na dwa dni, koń i zawodnik mogą wtedy wypocząć i zregenerować siły w czasie nocy, odcinki krótsze odbywają się w ciągu jednego dnia, start z reguły planowany jest na wczesny ranek ok. 6:00, zakończenie dystansu (w zależności od długości trasy) ma miejsce późnym popołudniem.

Skoki

W tej najpopularniejszej dyscyplinie jeździeckiej istotą jest sprawdzenie umiejętności konia i jeźdźca na torze, wymagających zgrania i harmonii a jednocześnie dużej odwagi podczas przejazdu. Liczba błędów popełnionych na przeszkodach oraz ujęty w rożnych aspektach czynnik czasu stanowią podstawę klasyfikacji ogólnej.

Pierwsze oficjalne zawody w skokach odbyły się w 1864 roku w Dublinie. Od 1900 roku (olimpiada w Paryżu) jest to dyscyplina olimpijska.

Konkurencja polega na tym, że na parkurze (ogrodzonym placu na świeżym powietrzu lub w hali) ustawia się kilka lub kilkanaście przeszkód, które koń wraz ze swym jeźdźcem musi pokonać w określonej kolejności i czasie, z jak najmniejszą liczbą zrzutek, przypadków nieposłuszeństwa - czyli wyłamań (ominięć przeszkody) i odmów (zatrzymań przed przeszkodą), i upadków. Za każdy błąd koń i jeździec otrzymują punkty karne. Jeśli kilku jeźdźców pokona parkur w regulaminowym czasie, bez żadnego błędu, zarządza się dogrywkę, podczas której przeszkód jest mniej, jednak są one trudniejsze. Zwycięzca dogrywki wygrywa konkurs.

Istnieje wiele rodzajów przeszkód, a te najczęściej spotykane to stacjonata, okser, mur, triplebarre oraz rów z wodą. W zależności od klasy i rodzaju konkursu na parkurze ustawionych jest od 8 do 15 przeszkód.

WKKW

Wszechstronny Konkurs Konia Wierzchowego (WKKW) polega na ujeżdżeniu i skokach przez przeszkody. Zawody rozgrywane są w ciągu trzech dni.

Dzień 1:
Próba ujeżdżenia, która rozgrywana jest zgodnie z zasadami konkursu obowiązującego w danej klasie. Polega na wykonaniu odpowiednich figur na ograniczonym terenie o wymiarach 20 x 60 m. Jeden do trzech sędziów ocenia precyzję i elegancję wykonania figury (w skali od 0-10), posłuszeństwo konia, jego sposób poruszania się w stępie, kłusie i galopie, a także dosiad jeźdźca.

Dzień 2: 
Próba wytrzymałości, składa się z 4 części:

drogi i ścieżki – rozgrywane w terenie naturalnym, dystans 4-9 km, w tempie ok. 220 m/min, dystans można pokonać dowolnym chodem, dopuszczalne jest nawet prowadzenie konia w ręku pod warunkiem, że zmieści się w normie czasowej i linie startu i mety zostaje przekroczona wierzchem
stipl – rozgrywane na torze stiplowym, dystans 2-3 km, w tempie ok. 640-690 m/min, na torze znajduje się 6-8 przeszkód o wysokości do 120 cm z miękkimi elementami pozwalającymi koniowi na tzw. czesanie
drogi i ścieżki – rozgrywane w terenie naturalnym, dystans 4-9 km, w tempie ok. 220 m/min, dystans można pokonać dowolnym chodem, dopuszczalne jest nawet prowadzenie konia w ręku pod warunkiem, że zmieści się w normie czasowej i linie startu i mety zostaje przekroczona wierzchem
kross (próba terenowa, ang. cross country) – rozgrywany w urozmaiconym terenie z przeszkodami stałymi, dystans długości od 2300 do 6400 m, prędkość od 500 do 570 m/min, w zależności od klasy konkursu, na trasie znajduje się 15-40 przeszkód o wysokości do 120 cm (zależy od klasy konkursu), zeskok maksymalnie 200 cm. Przeszkody o dużym stopniu trudności muszą mieć alternatywną możliwość ich pokonania, łatwiejszą, ale bardziej czasochłonną.
Od paru lat nie rozgrywa się trzech pierwszych części, a cała konkurencja rozgrywana jest w czasie dwóch, a nawet jednego dnia.

Dzień 3:
Konkurs skoków – rozgrywany na zasadzie konkursu dokładności (w przypadku równej liczby punktów obowiązuje dogrywka o pierwsze miejsce), przeszkody mają wysokość od 100 do 120 cm i nawet lekkie potrącenie konia powoduje zrzutkę lub wyłamanie, a w konsekwencji punkty karne. Konkurs na parkurze jest sprawdzianem kondycji konia po próbie wytrzymałości.

Przed każdą z prób przeprowadzana jest kontrola weterynaryjna, jakiekolwiek objawy niedyspozycji konia powodują natychmiastową eliminację z zawodów.

 

Ujeżdżenie

Dresaż - dyscyplina jeździecka zwana również ujeżdżeniem, polegająca na wykonywaniu określonych figur na czworoboku. Wykonywane figury są wynikiem rozwinięcia naturalnych zdolności ruchowych konia. Znajomość podstaw tej dyscypliny jest konieczna do uprawiania innych rodzajów sportu jeździeckiego takich jak skoki przez przeszkody, jest też jedną z trzech części, jakie obejmuje WKKW.

Konkursy w ujeżdżeniu rozgrywane są na piaszczystym lub trawiastym czworoboku o wymiarach 20 x 40 m (klasy niższe) lub 20 x 60 m (klasy wyższe). Czworobok jest oznaczony tablicami z literami i ogrodzony szrankami. Konkursy w niższych klasach oceniane są przez jednego sędziego, który stoi za znakiem C dokładnie w linii środkowej czworoboku. W klasach wyższych oceny wystawia trzech lub pięciu sędziów. Każdy z nich znajduje się przy jednym z końców linii centralnej. Sędzia ocenia zawodnika w 10. punktowej skali. Ocena końcowa zawodnika podawana jest w procentach.

Konkursy w najniższych klasach wymagają opanowania podstawowych ruchów, takich jak 20. lub 15. metrowa wolta lub półwolta. Inne elementy wykonywane w konkursie ujeżdżenia to stęp zebrany i wyciągnięty, kłus zebrany i wyciągnięty, galop zebrany i wyciągnięty, ciąg w lewo, ciąg w prawo, lotna zmiana nogi co dwie foule, co foule, pasaż, piaff.

Od początku lat osiemdziesiątych XX w. wprowadzono programy dowolne z muzyką (tzw. Kür). Jeździec wykonuje własny program ułożony z określonego zestawu ruchów i figur z odpowiednio dobranym podkładem muzycznym.

Zawodnik wjeżdża na czworobok w punkcie A i dojeżdża linią centralną do punktu X. Następuje ukłon - kobieta trzyma wodze lewą ręką, a prawą opuszcza na bok. Mężczyzna zdejmuje kapelusz, po czym kłania się jak kobieta. Występ zawsze kończy się przejazdem przez środek i ukłonem jak na powitanie. Zawodnik opuszcza czworobok stępem w punkcie A.

Strój zawodnika i rząd konia określają przepisy jeździeckie. W zawodach wyższej rangi strój zawodnika składa się obowiązkowo z: czarnego lub granatowego fraka, cylindra, białych lub kremowych bryczesów, plastronu lub krawata, rękawiczek, długich czarnych butów i ostróg. Używanie bata (tylko ujeżdżeniowego) jest dozwolone jedynie na zawodach poniżej MP. Jeźdźcy uprawnieni do noszenia munduru mogą w nim występować na zawodach. W niższych klasach wymagane jest kiełznanie wędzidłowe, w wyższych - munsztukowe. Obowiązuje siodło ujeżdżeniowe, czyli o wydłużonych tybinkach, do jazdy na długich strzemionach.

Woltyżerka

Jest rodzajem gimnastyki jeździeckiej a jednocześnie niezbędnym treningiem uzupełniającym dla każdego początkującego jeźdźca celem zgrania go z koniem jak i dla zaawansowanych jeźdźców wszystkich dyscyplin. Nawet wielcy mistrzowie skoków, ujeżdżenia i wkkw bardzo często ćwiczą woltyżerkę, poprawiając tym samym dosiad i równowagę na koniu.

Niektórzy upatrują początków woltyżerki w starożytnym Rzymie. Jedną z konkurencji podczas Igrzysk były akrobatyczne ćwiczenia na galopującym koniu. Inni widzą korzenie woltyżerki w popisach tanecznych na grzbietach byków w starożytnej Krecie. W każdym razie dowiedziono, że ludzie wykonywali akrobatyczne i podobne do tańca ruchy na galopującym koniu od ponad 2000 lat. Najprawdopodobniej ćwiczenia na koniu z łękami w gimnastyce sportowej pochodzą ze sportu woltyżerskiego. Współcześni woltyżerowie używają "sztucznego" konia do podobnych ćwiczeń, zanim jeszcze rozpoczną trening na koniu żywym. Nazwa dyscypliny pochodzi z francuskiego słowa "La Voltige", które utrwaliło się w czasach renesansu. Była ona wówczas jednym z elementów musztry jeździeckiej a także ćwiczeniem zwinności dla rycerstwa i szlachty.

Woltyżerka polega na wykonywaniu zróżnicowanych ćwiczeń akrobatycznych i gimnastycznych na galopującym koniu, w idealnej równowadze i w harmonii z jego ruchem. Koń porusza się na lonży po okręgu o średnicy 15 m. Zespół składa się z ośmiu zawodników i jednego rezerwowego oraz lonżującego - czyli osoby prowadzącej konia. W trakcie zawodów rozgrywane są dwa konkursy: konkurs obowiązkowy i konkurs dowolny. Program obowiązkowy składa się z siedmiu elementów: wskok, siad podstawowy, flaga, młynek, nożyce, stanie, flanka. Wszystkie kolejne ćwiczenia muszą być wykonane w przeciągu 8 min. i są oceniane przez zespół 3 lub 5 sędziów w skali punktów od 1 do10 (podobnie, jak w akrobatyce sportowej).
Program dowolny trwa 5 min. i składa się z dowolnie wybranych ćwiczeń z podkładem muzycznym wykonywanych jednocześnie przez dwójki i trójki woltyżerów. W zależności od stopnia zaawansowania zespołu, ćwiczenia wykonywane są na galopującym lub stępującym koniu. Ocenie sędziów podlega skala trudności poszczególnych elementów, ich kompozycja, choreografia i wykonanie całości programu.

Powożenie

Należy do najstarszych sportów konnych (680r.p.n.e). Celem tego sportu zaprzęgowego jest sprawdzenie posłuszeństwa, kondycji i elastyczności po maratonie oraz precyzji powożenia zawodnika. Konkursy te mają również na celu kontynuowanie pięknej i bogatej tradycji powożenia jako istotnego elementu kultury narodowej.

Konkurs dzielimy na trzy elementy:

· Konkurs A - ujeżdżenie Celem tego konkursu jest ocena regularności ruchów , swobody, harmonii, impulsu i prawidłowej postawy koni w ruchu. Ważna jest również dokładność i precyzja zawodnika. Konkurs ten rozgrywany jest na czworoboku o wymiarach 100 m x 40 m. Zaprzęg wykonuje określony program składający się z jedenastu figur w stępie i w kłusie.

· Konkurs B - maraton Celem tego konkursu jest ocena stanu wytrenowania i wytrzymałości koni, ocena wyczucia tempa, odległości oraz umiejętności powożenia zawodnika. Trasa pełnego maratonu składa się z pięciu odcinków i nie przekracza 22 km. W tym konkursie decyduje szybkość, precyzja i prawidłowość jazdy, ale także specjalna konstrukcja bryczki, typu "maratonowego", inna niż w konkursie A i C.

· Konkurs C – zręczność Rozgrywany jest ostatniego dnia zawodów. Jego celem jest sprawdzenie kondycji, posłuszeństwa i elastyczności koni oraz precyzji powożącego. Konkurs ten jest rozgrywany na placu gdzie ustawione są przeszkody o ściśle określonych wymiarach. Obowiązuje ten sam pojazd i ubiór zawodnika i luzaka co w konkursie A.

Zmagania zawodników i koni trwają trzy dni a o miejscu decyduje suma punktów zdobyta w kolejnych próbach. Gdy liczba punktów jest równa o zwycięstwie decyduje lepszy rezultat.

Reining

Uważany za koronną konkurencję western ridingu bardzo popularna w USA ale również na całym świecie. Konie do jazdy westernowej musza być specjalnie wyszkolone co w konsekwencji stanowi esencję jazdy konnej w tym stylu. Technika jazdy jest również inna niż w jeździe klasycznej. Odbywa sie ona na podstawie 10 obowiązujących schematów (paternów) z których każdy składa się z serii manewrów wykonywanych w różnych kombinacjach.

W Reinigu jest dostępnych 11 patternów. Wszystkie one składają się z tych samych elementów:

Koła — wykonywanie idealnie okrągłych kół w galopie. Rozróżnia się małe koła jechane powoli, oraz duże koła, przejeżdżane szybko.
Lotna zmiana nogi — wykonanie lotnej zmiany nogi na którą koń galopuje, dokładnie na środku areny.
Roll back — szybkie obrócenie na zadzie po uprzednim zatrzymaniu konia.
Spin — szybkie obroty konia na tylnej wewnętrznej nodze. Dobrze zrobiony koń nie powinien odrywać nogi od podłoża w czasie wykonywaia spinu. Koń wykonuje 4 obroty w prawo i 4 w lewo - w niektórych schematach 4 i 1/4 w lewo.
Sliding StopSliding stop — zatrzymanie konia z galopu, koń powinien pochylić zad, wyciągnąć szyję i prześlizgnąć się na tylnych nogach (im dalej tym lepiej). Właśnie do tej figury reinerzy zakładają swoim wierzchowcom ochraniacze na tylne nogi.
Cofanie — cofnięcie konia o minimum 3 metry.


 

 

© 2009-2014 Wypoczynet.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone. Projektowanie stron internetowych netsites.pl
Opublikowane na stronach Wypoczynet.pl informacje oraz ceny nie stanowią oferty w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego.