Polecamy książkę

zmierzch tudorow

Sephora Trend Report

sephora

Kalendarium

January 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
31 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3

Polskie rasy koni


Rasa wielkopolska (wlkp)

Koń wielkopolski – jest koniem użytkowanym w sporcie i rekreacji jeździeckiej. Rasa ta powstała na skutek uszlachetniania miejscowego pogłowia końmi wschodniopruskimi i trakeńskimi oraz w mniejszym stopniu innymi rasami półkrwi pochodzenia zachodniego. Głównym ośrodkiem hodowli konia wielkopolskiego była stadnina (zlikwidowana) i założone w 1829 roku Stado Ogierów w Sierakowie. Znaczny udział w tworzeniu tej rasy miały konie pełnej krwi.
Rasa wielkopolska została ustanowiona w roku 1965. W rasie tej występują dwie odmiany:
poznańska i mazurska.
Symbol rasy: wlkp

Wśród koni tej rasy dominuje umaszczenie kasztanowate (40%) oraz gniade (35%), spotyka się także siwe (12%) oraz kare (10%).

Wymiary koni rasy wielkopolskiej:
Wysokość w kłębie: 150-180 cm
Obwód klatki piersiowej: 170-210 cm

Główne ośrodki hodowlane w Polsce:
Stadnina koni w Racocie, Książu, Gnieźnie, Starogardzie Gdańskim, Partynicach


Rasa huculska (hc)

Koń huculski (Hucuł) – rasa konia domowego, ceniona za żywotność, siłę i odporność. Pochodzi z Huculszczyzny, historycznej krainy we wschodniej części Karpat, zamieszkanej przez górali huculskich. Trudnili się oni głównie hodowlą, pasterstwem i pracami leśnymi. Do końca XIX w. głównie tam koncentrowała się hodowla koni huculskich. Koni tych używano niegdyś głównie jako jucznych. Jest to rasa górska, więc bez problemów mogły przenosić ładunki nawet po oblodzonych ścieżkach górskich. Obecnie, ze względu na swą łagodność i inteligencję, używane są często w hipoterapii.


Budowa: Kształt głowy – podłużny; szyja krótka i mocna, uwieńczona bujną grzywą, łopatki silne, strome oraz krótkie, idealne do zaprzęgów, tułów jest krótki i zwarty. Koń huculski ma bardzo mocny grzbiet oraz dość szerokie lędźwie, zad jest zwykle ścięty, kończyny ma silne i krótkie, czasem nogi tylne – szablaste. Wzrost, od ok. 132 cm do 145 cm w kłębie.

Występuje najczęściej w maści gniadej, myszatej lub srokatej, rzadziej karej lub bułanej. Maść kasztanowata jest niepożądana, ogiery tej maści nie są wpisywane do Ksiąg Stadnych, a klacze maści kasztanowatej mogą być wpisane do Ksiąg Stadnych pod warunkiem, że posiadają typowe cechy rasowe: ciemną pręgę przez grzbiet i pręgowanie kończyn.

Często pojawia się pręga grzbietowa i zebra (pręgowanie) na kończynach.

Hucuły ze względu na wzrost należą do klasy pony. Jednak błędem jest myślenie o nich jako o małych, słabych, wyłącznie domowych koniach. Są wyjątkowo silne. W okresach wojennych zasłużyły się nosząc ekwipunki ważące do 120kg po górskich ścieżkach. Są łagodnie usposobione i bardzo szybko się uczą. Od momentu rozpoczęcia nauki (pierwszego lonżowania) do pierwszego wyjazdu w teren (w towarzystwie jeźdźca na drugim doświadczonym koniu) mija od tygodnia do dwóch. Czasem zdarza się, że koń po pierwszym osiodłaniu jest gotów na wyjazd w teren.

Kolejnym walorem tych koni jest ich wszechstronne zastosowanie. Sprawdzają się zarówno pod siodłem, w zaprzęgu, w roli, jak i w hipoterapii. Skaczą do 140cm i są niezastąpione na górskich szlakach. Są przy tym spokojne i cierpliwe.


Ważniejsze ośrodki hodowli w Polsce: Gładyszów, Odrzechowa, Grodziec-Janów w Wielkopolsce, Izby, Bieszczadzki Park Narodowy (Zachowawcza Hodowla Konia Huculskiego w Wołosatem), Serednie Małe, Tabun w Polanie, Ośrodek jeździecki Hucuł w Brennej.


Rasa śląska (śl)

Koń śląski (niem. Schlesisches Warmblut) - powstał na bazie konia hodowanego na terenie Dolnego i Górnego Śląska. Początki tej rasy które zostały zapisane w rejestrach hodowlanych sięgają XV wieku. Za krainę pochodzenia tej rasy uważa się Oldenburg.


Obecnie do ksiąg hodowlanych tej rasy mogą być wpisywane tylko konie wywodzące się od przodków wpisanych do ksiąg koni ras śląskiej i oldenburskiej (hodowanych w czystości rasy - w dawnym typie). Za konie tej rasy uważa się również konie pochodzące od przodków wpisanych do ksiąg rasy pełnej krwi angielskiej pod warunkiem, że w ich rodowodach w trzecim pokoleniu występuje co najmniej 4 przodków rasy śląskiej. Te ostatnie odgrywają bardzo ważną rolę w promocji tej rasy na arenie międzynarodowej poprzez udział w zawodach powożenia na całym świecie. Rasa ta jest bardzo ceniona przez wielu wybitnych powożących. Jednym z najlepszych koni w zaprzęgu jednego z najznakomitszych powożących wszech czasów Michaela Freunda był koń tej rasy Janosz po Lix. Obecnym centrum hodowlanym tej rasy jest obszar Dolnego Śląska (dawny obszar województwa jeleniogórskiego).


Rasa małopolska (młp)

Koń małopolski - konie półkrwi angloarabskiej i arabskiej hodowane w Małopolsce, nieco mniejsze i lżejsze od koni wielkopolskich, wzrostu ponad 150 cm, urodziwe, o suchej budowie, doskonałym ruchu, dobrze wykorzystujące paszę, wytrwałe i dzielne w pracy.

Rasa ta jest oznaczana jest przez hodowców za pomocą symbolu m. X0. Jest to ogólne określenie dla koni półkrwi angloarabskiej chowanych w południowej i południowo - wschodniej części Polski. Konie małopolskie wywodzą się swymi liniami żeńskimi od miejscowych, prymitywnych koników polskich, dlatego też ze wszystkich odmian koni gorącokrwistych hodowanych w Polsce, konie te mają najsilniej wyrażone cechy przekazywane im przez konika polskiego: płodność i plenność, długowieczność, dobre wykorzystanie paszy i niewybredność, odporność na choroby i trudne warunki bytu oraz wytrzymałość w pracy.

Koń małopolski w XVII i XVIII wieku został uszlachetniony dzięki dolewce krwi ogierów wschodnich: koni perskich, turkmeńskich, kabardyńskich, arabskich itp. Szczególne znaczenie ma domieszka krwi koni arabskich. W połowie XIX wieku zaczęły się zaznaczać pewne wpływy pełnej krwi angielskiej. W latach 60. XX wieku w Pierwszej Księdze Stadnej rasy małopolskiej znalazły się również konie kabardyńskie sprowadzone z Kaukazu do stadniny w Stubnie.

Rasa małopolska ma cztery odmiany o nieznacznych różnicach: kielecką, lubelską, sądecką i dąbrowsko-tarnowską. Elitarną hodowlę konia małopolskiego, skupiającą najcenniejsze klacze-matki prowadzą stadniny w : Walewicach, Janowie Podlaskim, Pruchnej, Trzebienicach, Stubnie. Na ogół koń małopolski jest mniejszy o ok. 5 cm od konia wielkopolskiego i o 100 kg od niego lżejszy. Stadnina Koni Michałów hoduje konie o maści tarantowatej.


Konik polski, inaczej konik biłgorajski (kn)


Konik polski – rasa koni późnodojrzewających (3-5 lat), długowiecznych, odpornych na choroby i trudne warunki utrzymania. Mają twardy róg kopytowy pozwalający pracować niepodkutym na bitych drogach.

Dzikimi przodkami koników polskich są tarpany podobne do odkrytych w Azji przez rosyjskiego badacza Mikołaja Przewalskiego w 1876 roku koni Przewalskiego. Zamieszkiwały one do końca XVII wieku lesiste obszary wschodniej Polski, Litwy i Prus. W okolicach Puszczy Białowieskiej przetrwały do 1780 roku, kiedy to zostały odłowione i umieszczone w zwierzyńcu hrabiów Zamoyskich koło Biłgoraja. W 1808 roku z powodu panującej biedy zostały one rozdane okolicznym chłopom. W 1914 roku Jan Grabowski i Stanisław Schuch opisali małe chłopskie myszate koniki z okolic Biłgoraja. Profesor T. Vetulani wprowadził nazwę "konik polski". Dzięki jego staraniom zaczęto odtwarzać konika o typowych dla tarpana cechach w warunkach rezerwatowych.

Cechy pokroju: wysokość w kłębie koni dorosłych (klacze i ogiery): minimum – 130 cm, maksimum -140 cm; obwód klatki piersiowej: wartości minimalne koni dorosłych (klacze i ogiery) – 165 cm; obwód nadpęcia, wartości minimalne koni dorosłych: klacze – 16,5 cm, ogiery – 17,5 cm; masa ciała 300 - 400 kg

Mały wzrost, silna i krępa budowa; prymitywna, ciężka głowa; szyja krótka i nisko osadzona, prosta; mało wyraźny kłąb, głęboka klatka piersiowa, zad ścięty, obfita czarna grzywa i ogon z nielicznymi jasnymi włosami, umaszczenie myszate, czarna pręga grzbietowa, pręgi na kończynach, rzadko występuje pręga łopatkowa. Klacze są mniejsze od ogierów.


Polski koń zimnokrwisty (z)

Określenie - zimnokrwisty, pochodzi stąd, że większość tych koni jest spokojna i opanowana - wykazuje "zimną krew". Przed wynalezieniem i rozpowszechnieniem ciągników i samochodów hodowano te łagodne olbrzymy do prac rolniczych i transportowych. W latach sześćdziesiątych ciężkim koniom zagroziły szybsze i bardziej efektywne maszyny. Na szczęście każda z ras znalazła swoich miłośników. Postanowili oni zachować konie zimnokrwiste z uwagi na tradycję, bądź dla przyjemności, jaką dają ich siła, urok i łagodny charakter. Dla wielu hodowców okazało się to później opłacalne - obecnie znów wzrasta zainteresowanie końmi zimnokrwistymi. Nikt nie wykona prac leśnych w sposób bardziej ekologiczny niż te konie.

Cechami charakterystycznymi polskiego konia zimnokrwistego jest duża masa ciała (500-800 kg), limfatyczność konstrukcji, wczesne dojrzewanie i szybki wzrost. Koń ten jest niewysoki (minimum 148 cm w kłębie - klacz, 155 cm - ogier), w typie pospiesznoroboczym. Głowa duża i ciężka, sucha, o prostym profilu i przyjaznym wyglądzie. Szyja dostatecznie długa, silnie umięśniona, niepożądana zbyt krótka. Kłąb słabo zaznaczony, grzbiet długi, szeroki i prosty, czasem miękki, głęboka klatka piersiowa (minimalny obwód 190-200 cm), silny, bardzo dobrze umięśniony, ścięty zad. Kończyny prawidłowo zbudowane, mocno umięśnione, z szerokim, krótkim i płaskim nadpęciem przednim, o suchych stawach. Szczotki pęcinowe nieznaczne. Kopyta niewielkie, o prawidłowym kształcie, wysklepione, z szeroką, zdrową strzałką.

Umaszczenie na ogół kasztanowate z jasną grzywą i ogonem, często spotykane też rude i rudo-dereszowate.


© 2009-2014 Wypoczynet.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone. Projektowanie stron internetowych netsites.pl
Opublikowane na stronach Wypoczynet.pl informacje oraz ceny nie stanowią oferty w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego.